Lieve Wim,
Dit berichtje komt recht uit mijn hart…
Ik kende je niet, maar op 31 december zag ik je zitten in een portaal naast het klein Delhaize’tje in Knokke. Ik dacht van, allee, wat zit die mens daar te doen? M’n auto stond op de Shop & Go, dus ik was de straat overgestoken om mijn boodschappen erin te zetten. Met het 100 miljoen miljard gedacht van terug te keren naar jou… Ik vroeg wie je was en waarom je daar zat. Bijna geen reactie…. Massa’s mensen passeerden, want het was inderdaad 31 december en iedereen was inkopen aan’t doen, wat ik ook volledig begrijp. Maar niemand keek naar je, terwijl je echt wel heel zichtbaar in nood was, in dat portaal met je hoofd gebogen tussen je knieën… Geen probleem, ik ging naast je zitten. Vroeg je naam en waarom je daar zat. Je kwam van Zeebrugge en je wou naar de BNP Paribas een beetje verder… ik zei: oké… Ik probeerde je recht te doen staan, dat was heel moeilijk… Absoluut geen hulp van alle mensen die passeerden… No worries, ik ben een sterke vrouw en ik doe het wel alleen!!! De Lippenslaan over, want ik begreep nog steeds niet wat er aan de hand was met je… Aan de overkant stortte je weer in en we gingen samen op de grond zitten voor Bacchus, waar er iemand vroeg: gaat die hier lang in de weg zitten? Wow… Ik antwoordde: neen, ik heb een ambulance gebeld, ze komen direct… Je moet daar blijkbaar al lang gezeten hebben, want volgens de ambulanciers was je al onderkoeld… Eenmaal in de zorgen van de verplegers nam je m’n hand en bedankte je me.. Ik zei: met heel veel liefde en plezier gedaan, meneer. Een paar dagen geleden hoorde ik dat je gestorven bent in je appartementje in Zeebrugge… Het ga je goed, Wim!!! Blij dat ik je heb leren kennen… 🩷🩷🩷